Odlomak iz pogovora Stojan Đorđića:

Utoliko je „Samosvest forme'' Radulovićev pokušaj zasnivanja ontologije i gnoseologije književne kritike. Kao što se u lirskoj pesmi oglašava lirski subjek, kao posebna instanca semantičke artikulacije, tako isto se u kritičnom teskstu oglašava kritički subjekt, koji u susretu sa tekstom konstituiše sebe na puniji način nego u običnom predmetnom svetu, da bi na taj način uspostavio harmoniju između pojedinačne egzistencije i univerzalne ljudske duhonosti. U tome se ogleda i konačni smisao personalne književne kritike.

U Radulovićevoj teoriji kritike glavna inovacija sastoji se upravo u tom premeštanju kritike iz sfere predmetno saznavanja, vrednovanja i institucionalizacije književnih dela u sferu egzistencijalnog doživljaja i artikulacije smisla egzistencije. To je, sasvim izvesno, prodor u jedno noveo područje stvarlačke delotvornosti književne kritike, mnogo bliže prostoru i suštini književnoumetničkog stvaranja estetske dimenzije postojanja, čemu se, dakle, i književnokritička svest i praksa vrednovanja može pridružiti svojim specifičnim doprinosom.