آینه‌های دردار به ظاهر سفرنامه‌ای است از سفری به چند کشور اروپایی که در زمان بازگشت و حضور در خانۀ نویسنده گزارش می‌شود. در این سفر نویسنده در هر شهری گاهی اثری از گذشته‌های دور و گاه از این سال‌ها می‌خواند و با هر داستان به عمق گذشتۀ دور یا نزدیک می‌رود. حضور شاهدی در این جلسات داستان‌خوانی به این داستان‌های به ظاهر پراکنده شکل می‌دهد تا ما را با گذشتۀ نویسنده و آن شاهد آشنا سازد.

پس این سفر هم سفری است به غربت غرب یا جهان رؤیایی غرب موجود و هم سفری است به اعماق فرهنگ ما، همان تقابل جهان مادی ومینوی. بازگشت به این جهان ملموس، به این هست که ما در آنیم پاسخی است به همۀ آثار گذشتگان از حی‌بن یقظان ابن‌سینا گرفته تا قصة الغربه الغربیة سهروردی، از منطق‌الطیر عطار و مثنوی مولوی تا بوف کور هدایت و شازده احتجاب همین نویسنده.