Kazdy z nas zostal w zyciu zraniony - przez ludzi, którym ufalismy, których kochalismy, którzy nie chcieli lub nie potrafili nas kochac. Przez tych, którzy mieli nas chronic, przez tych, których my chcielismy ochraniac. W koncu przez samych siebie. Kiedy poznajemy Neminem, jest jeszcze mala dziewczynka, pozostawiona sama sobie, bez czyjejkolwiek opieki i troski. Milosc zawodzi ja od najwczesniejszych lat jej dziecinstwa. Dlatego wyznacza cel swojego zycia - zbudowac dom. Swoje miejsce na ziemi, w którym wreszcie bedzie mogla poczuc sie bezpiecznie, swiadczace o tym, ze gdzies przynalezy, miejsce, gdzie konczy sie wladza innych ludzi, a zaczyna jej wolnosc. Jednak pragnienie domu staje sie dla jej zranionego serca wiezieniem, skoro kazde jej dzialanie jest podszyte lekiem, a kazda mysl brakiem zaufania. Wtedy sciany okazuja sie murami obronnymi, zawsze zamkniete drzwi - warowna brama, a drugi czlowiek - wrogiem. Czasem pragnienie wolnosci i niezaleznosci przemienia sie w nasza najwieksza niewole.
Kiedy Neminem spotyka na swojej drodze Verusa, nie wie jeszcze, ze od teraz na nic w swoim zyciu nie bedzie juz mogla patrzec jak dotad. Strach, który zdominowal jej mysli, powoli ustepuje fascynacji, kiedy dzien po dniu plynace od Niego dobro zaczyna wnikac w jej pozbawiony kolorów swiat. Co jednak bedzie, gdy Verus zniknie? Gdy porzuci ja tak, jak zrobili to wszyscy, których dotad znala i którym zaufala? Kiedy krwawisz kazda bliskosc, nawet najmniejsza, staje sie raniaca. Czy Neminem pokona obezwladniajacy ja lek, który jak trucizna zabija w niej zdolnosc przyjmowania milosci i odpowiadania na nia? Czy zaryzykuje kolejne zranienie - ból rozstania - aby zyskac znacznie wiecej?
A Ty?