"อย่าร้องไห้!" น้ำตากบนัยน์ตาจนพร่าเลือน เฟิงเย่ว์กะพริบไล่น้ำตาครู่หนึ่งกว่าจะเห็นชัดว่าคนผู้นี้คือใคร นางเอ่ยสะอื้น
"ข้า...ร้องไห้อยู่ตรงนี้...ขวางอะไรหวังเยียด้วย"
"อืม ขวาง" สีหน้าอินเกอจื่อไม่น่ามอง
"เวลาเจ้าร้องไห้แล้วหน้าตาดูไม่ได้ที่สุด น้ำมูกไหลยืด ไม่รู้จักเช็ดออกหรือไร"
เฟิงเย่ว์ถลึงตาใส่เขา จากนั้นก็ปล่อยโฮออกมาเสียงดังยิ่งกว่าเดิม
"ท่าน...ท่านมายุ่งอะไรกับน้ำมูกข้า! พ่อข้าเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้ห้าวหาญ! ตายแล้วไม่ได้ฝังในสุสานแม่ทัพใหญ่ก็ช่างเถอะ โลงศพ....โลงศพก็ยังไม่มีใส่ร่าง..."
อินเกอจื่อมองนางอย่างรังเกียจแต่มิได้ผลักออก กลับรวบตัวคนเข้ามาในอ้อมแขน
เฟิงเย่ว์ "ท่านมาทำอะไร...โกรธอยู่มิใช่หรือ"
"ใช่ ตอนนี้ก็ยังโกรธอยู่" อินเกอจื่อเอ่ยเสียงเรียบ มือลูบศีรษะนางอย่างอ่อนโยน
"โกรธจนไม่อยากจะช่วยเจ้าทำอะไรทั้งนั้น โกรธจนไม่อยากจะสนใจเจ้า แต่เห็นเจ้าร้องไห้ขนาดนี้ ข้าให้เจ้ายืมซบอกก็ได้"