O şarkıyı duyduğum zaman heyecanlanıyorum.İnsanın içine işleyen bir ses bu.İçinden uçuk sarı ışıklar geçen esmer bir ses.O, benim sevgilimin sesi değil.Ne söylediğini bile bilmiyorum.Ben sessiz ve önemsiz bir kızım. Yalnız. Çilli burnum ve soluk yanaklarımla...O, Kaliforniyalı genç bir adam herhalde. Ya da başka bir yerden. Belki Kansaslı. Belki de Filadelfiyalı. Buğday renkli ve dalgın bakışlı. Yalnız ve üzgün. Bana dokunan bu işte. Onu kendime yakın buluyorum. "Mona Lisa" dediği zaman ağlamak istiyorum. Bir kıza seslendiğini, bir aşk şarkısı söylediğini
anladığım halde, başka şeyler geçiyor içimden.
Akşam olur, kırlık bir yerde rüzgâr eser ve tenha asfaltta
tek başına bir elektrik feneri yanar. İnsan, o rüzgârı garipser; fenerin yalnızlığını ta içinde duyar; o, fener değil de, bir insanmış, garipmiş, öksüzmüş sanır. Dalgın dalgın yürür gider. Çok sonra, uzaktan kentin ışıkları görünür. Bir taksi geçer. Arkasındaki kırmızı ışıklar bir yanar bir söner. Ama o tek başına yanıp
duran fenerin getirdiği kırık duygu kaybolmaz.