Powieść „Wyspa” to portret dojrzałej kobiety z przeszłością, która ma za sobą małżeństwo, dorastającego syna, związki z niejednym mężczyzną, jednak związki te, poprzecinane rozstaniami i powrotami, nie dają jej poczucia trwałej miłości i uświadamia sobie, że ona do tego uczucia jest coraz mniej zdolna. Jednocześnie jest aktorką, gra główne role w miejskim teatrze, ale czuje, że jej gra nie jest już tak dobra jak kiedyś, nie jest tak autentyczna, zamienia się bardziej w fasadowy blask, do którego wprawdzie lgną widzowie, ale za którym niewiele się kryje. Poczucie wypalenia, zmęczenia powoduje, że szuka wypoczynku i źródła siły na kaszubskiej wyspie w miejscowości Rybaki. Przepływa łódką przez jezioro wraz ze starym przewoźnikiem, by dobić do brzegu wyspy, która ma stać się jej uspokojeniem, jej siłą. I tak jest, ale, jak to bywa z pięknymi kobietami, znowu komplikuje swoje życie, by jeszcze raz poczuć, że jest samotna, ale jednocześnie silna jak wyspa.